Prawdopodobnie od samego początku ludzie byli aktywnie wciągnięci do pościgu za samodoskonaleniem. Dlatego, nie powinno być zaskoczeniem, że operacja plastyczna może być jedną ze najstarszych leczniczych sztuk świata. Tak naprawdę, istnieje dokumentacja wykorzystania chirurgicznych metod do naprawy ran w obrębie twarzy, które datuje się na czasy sięgające więcej niż 4,000 lat temu. Chirurgia plastyczna jest specjalnością, która wywodzi się z chirurgii ogólnej. Celem jej działalności jest odtworzenie uszkodzonych czynności oraz kształtów ludzkiego ciała. Działem chirurgii plastycznej jest chirurgia kosmetyczna. Chirurgia ta zajmuje się chirurgiczną korekcją części ciała, które odbiegają swoim kształtem od przyjętych norm anatomicznych i estetycznych, a także usuwaniem oznak starzenia. Na operacje plastyczne decydują się głównie osoby, które w ważnej dla siebie sferze życia nie odnoszą oczekiwanego sukcesu. Ma tu znaczenie ludzkie ego, które dąży do dostosowania nierealistycznych żądań do wymagań restryktywnych superego. Dana osoba zaczyna dążyć do tego, co jest ważne w społeczeństwie, a wiec do świetnego wyglądu. Zbierając pieniądze na operację, ma w niej wszystkie swoje nadzieje. Operacje plastyczne (gr. plasticos - uformować, nadać kształt) stanowią szereg procedur chirurgicznych, mających na celu rekonstrukcję twarzy i innych części ludzkiego ciała. Przeważnie podejmuje się je w celu nadania człowiekowi bardziej estetycznego wyglądu, jego poprawy po zmianach starczych, chorobowych oraz po wypadkach. W starożytnym Egipcie, 3000 lat przed Chrystusem, dokonywano operacji plastycznych nosa i uszu. Na przełomie epok Celsus opisał typy operacji przeprowadzanych przez lekarzy ze starożytnego imperium rzymskiego. W okresie średniowiecza ingerencje określane operacjami plastycznymi były postrzegane jako negatywne. W tamtych czasach lekarze odnosili się do nich z dużą rezerwą. Uważali je za działania niemoralne (niehonorowe). Spowodowane to było negatywnym stosunkiem chrześcijaństwa tamtej epoki do tego rodzaju działań. W XII w. papież Inocenty III zakazał przeprowadzania operacji plastycznych, co doprowadziło do zahamowania rozwoju chirurgii plastycznej. Powrót do operacji plastycznych związany był z odrodzeniem się sztuki starożytnej w okresie renesansu. Jest to także czas, w którym zainicjowano systematyczną i profesjonalną refleksję nad technikami tego rodzaju operacji. Efektem tego były innowacje, które zostały zaproponowane przez A. Pere'a (zm. 1590), uznawanego za ojca chirurgii francuskiej. Przeprowadził operację zajęczej wargi, wykonał też wiele aparatów ortopedycznych oraz protez. W okresie tym wskazuje się także na postać K. Tagliacozzi'ego (zm. 1599). Specjalizował się w chirurgii plastycznej twarzy. Termin "chirurgia plastyczna" wprowadził Von Graafe w roku 1818. Ojcem nowoczesnej chirurgu plastycznej był lekarz z Niemiec B. Langenbeck (zm. 1887). Twórcami nowoczesnej plastyki skórnej byli Jacques-Louis Reverdin (zm. 1929) oraz Carl Thiersch (zm. 1895). Chirurgia plastyczna stała się przedmiotem dużego zainteresowania szczególnie w czasie I wojny światowej. Zastosowanie nowej generacji broni miało wpływ na poszukiwania nowych środków zaradzenia powstałym szkodom. Dotyczyło to przede wszystkim wyglądu samego człowieka. Pierwszym oddziałem chirurgii plastycznej był oddział założony na początku lat 30. w szpitalu w Nowym Jorku. Powstanie tej jednostki, a przede wszystkim zainicjowanie działań Amerykańskiego Stowarzyszenia Chirurgów Plastycznych było dziełem G. Aufnchta i J. Maliniaca. W roku 1946 nadszedł czas dla działalności wydawniczej czasopisma naukowego skierowanego specjalnie dla chirurgów plastycznych. W lipcu tego roku pierwszy numer Czasopisma Plastiku i Odtwórczej Operacji przybrał realne kształty. Od tej pory czasopismo miało forum do rozpowszechniania wiedzy oraz ważnych wynalazków wśród chirurgów plastycznych i ich kolegów z medycyny. Wszystko dążyło do przynoszenia korzyści pacjentom. Historia nowożytna chirurgii plastycznej zaczęła przyjmować realny kształt w latach 1960-70. Chirurdzy plastyczni stanęli na czele kręgów świata medycznego. Jeden z nich został wyznaczony na Generalnego Chirurga w roku 1969, inny otrzymał nagrodę Nobla. W 1980 roku chirurdzy plastyczni i adwokaci chirurgii plastycznej dokonali dużego wysiłku, by rozszerzyć społeczną świadomość i ulepszyć społeczne spojrzenie na temat chirurgii plastycznej. Ten wzrost, zarówno ilości jak i jakości informacji dostępnych dla konsumentów, sprawił, że chirurgia plastyczna w USA przestała być tematem tabu. Na pewno ówczesne, bardzo silne ożywienie gospodarcze miało w tym procesie swój udział. Rozwój kontynuowany był również w latach 90-tych, pomimo problemów spowodowanych reformą ochrony zdrowia. Wielu chirurgów plastycznych musiało wtedy ograniczyć zakres swojej działalności. Natomiast ostatnie 10 lat to już prawdziwy boom. Chirurgia plastyczna zyskała w tym czasie nowe, ogromne moźliwości, zarazem stała się zjawiskiem powszechnym. Z jednej strony odpowiadał za to galopujący postęp techniczny, a z drugiej rosnąca świadomość społeczeństw, która jest konsekwencją swobodnego dostępu do dowolnej informacji. Nie da się ukryć, że bez internetu, ostatni skok w rozwoju chirurgii plastycznej nie byłby tak spektakularny.